پدیده هوش مصنوعی این روزها دنیای تکنولوژی و محیط پیرامون ما را دچار تحولاتی جدی کرده است. با این اوصاف است که انتظار می‌رود این پدیده در زمانی نه چندان طولانی به صنعتی بزرگ تبدیل شود. اخیرا گزارشی در این زمینه منتشر شده است که نشان می‌دهد صنعت هوش مصنوعی تا سال ۲۰۲۳ با متوسط نرخ رشد سالانه ۲/ ۱۷ درصدی رشد می‌کند. کارشناسان پیش‌بینی می‌کنند که بازار این صنعت هم تا ۶ سال آینده و در سال ۲۰۲۳ ارزشی برابر ۲/ ۱۴ میلیارد دلار داشته باشد. درحالی‌که ارزش این بازار در سال ۲۰۱۵ تنها برابر ۵۲۵ میلیون دلار بوده است.

تکنولوژی پردازش زبان طبیعی قرار است یکی از مهم‌ترین عوامل رشد این صنعت در سال‌های آینده باشد. این تکنولوژی به‌خصوص در موسسات مالی به سرعت به‌کار گرفته می‌شود، چون می‌تواند تراکنش‌های خدماتی مشتریان را انجام داده و به جای کارمندان به سوالات رایج آنها پاسخ دهد. از نظر جغرافیایی، انتظار می‌رود آمریکای شمالی بیشترین سهم بازار صنعت هوش مصنوعی را تا سال ۲۰۲۳ در اختیار بگیرد. این در حالی است که اروپا و آسیای پاسیفیک به کمک رشد سریع شهرنشینی، افزایش استفاده از موبایل‌های هوشمند و توسعه بخش‌های خودروسازی در بعضی مناطق رشد قابل‌توجهی را در این صنعت تجربه کنند.

حالا زمانش است

هر چه از کار انسانی دور شویم، به ناچار با کاهش مشاغل رو به رو خواهیم شد. سوال بزرگ اینجاست که هوش مصنوعی و هوشمندسازی می‌تواند مشاغل جدید و کافی ایجاد کند تا بیکار نشدن افراد تضمین بشود. بر اساس نتایج بررسی‌های انجام شده در انجمن جهانی اقتصاد، تا سال ۲۰۲۰ سیستم‌های خودکار به تدریج جایگزین بیش از پنج میلیون نفر کارگر خواهند شد. پیش‌بینی می‌شود که ۷ درصد مشاغل در ایالات متحده آمریکا تا سال ۲۰۲۵ با این سیستم‌های خودکار جایگزین شوند. اخیرا مطالعه‌ای هم در این زمینه انجام شده است که نشان می‌دهد تا بیش از ۱۰ سال آینده، ۱۰میلیون شغل از سوی روبات‌ها، هوش مصنوعی و سیستم‌های هوشمند از بین می‌روند.

این در حالی است که همچنان دلایل زیادی برای خوش‌بین بودن به هوش مصنوعی و سیستم‌های هوشمند و خودکار وجود دارد، چون خود این تکنولوژی‌ها می‌توانند ابزاری برای ایجاد مشاغل و صنایع جدید باشند. در حقیقت ما باید تغییر و تحولات اجتماعی مختلفی را تجربه و ایجاد کنیم تا بتوانیم از مزایای پیشرفت هوش مصنوعی و تکنولوژی‌های وابسته به آن بهره‌مند بشویم. این تغییرات ممکن است به معنای نوعی تنظیم و برنامه‌ریزی مباحث آموزشی در دانشگاه‌ها باشد تا بتوان دانشجویان و نسل‌های آینده را برای تصاحب مشاغل جدیدی که به کمک این تکنولوژی‌ها ایجاد می‌شود، آماده کرد. این در حالی است که برخی پژوهش‌ها در این زمینه نشان می‌دهد در آینده‌ای که به کمک هوش مصنوعی و سیستم‌های خودکار تصویر می‌شود، شهروندان حتی بدون داشتن شغل هم می‌توانند به در اختیار داشتن نیازهای اولیه خود امیدوار باشند. هوش مصنوعی و سیستم‌های خودکار دیگر موجی مربوط به آینده نبوده و در حال حاضر وجود دارند. این سیستم‌ها حالا به شکلی گسترده‌تر از گذشته مورد استفاده قرار می‌گیرند. جهان کار هم در حال تغییر است و همراه با آن نیازهای رایج جامعه هم تغییر می‌کند.